Η Βασιλεία Αιγλωέων - 2

Η Βασιλεία Αιγλωέων αποτελείται από δυο χερσονήσους, την Αιγλώη στα δυτικά και την Οικεία Ανατολή προς τα... ε... ανατολικά. Τα τοπωνύμια υπονοούν ότι οι Αιγλωείς είναι γηγενείς μόνο στην πρώτη. Πράγματι, η δεύτερη αποικίστηκε από τους προγόνους τους. Αυτό συνέβη πάνω από 2000 χρόνια πριν, ώστε η μνήμη του γεγονότος έχει χαθεί και μόνο κάποιος πολύ μορφωμένος το έχει καν υπόψη του. Οι "Γιοι της Στάχτης" δεν είναι το είδος του βιβλίου στο οποίο παρουσιάζονται αυτοκρατορίες με διάρκεια 12.000 χρόνων δίχως τεχνολογική ή κοινωνική πρόοδο. Ο αποικισμός για τον οποίο μιλώ συνέβη σε μια πρώιμη "εποχή του χαλκού", όταν η ανθρωπότητα ήταν αραιότερη και πιο πρωτόγονη, η Ιστορία της διασώθηκε μόνο σε μύθους. Αν περιμένατε να ακούσετε για ερείπια κάποιας προανθρώπινης φυλής στην Οικεία Ανατολή, θα σας απογοητεύσω. Πριν τους Αιγλωείς, δεν υπήρχε τίποτε το άξιο αναφοράς σ' αυτά τα εδάφη.

Και μιας και ανέφερα τις προανθρώπινες/εξωανθρώπινες "φυλές", στο έργο μου δεν υπάρχουν καθόλου. Ούτε ξωτικά, ούτε νάνοι, ούτε πιο πρωτότυπες δημιουργίες της φαντασίας. Έχω ήδη αναφερθεί σε δράκους και στοιχειά, αλλά προτίμησα να αποφύγω κράτη στα οποία ζουν όντα γενικά ανθρωποειδή τα οποία - κατά κάποιο ακαθόριστο τρόπο, όχι υπερβατικό - δεν είναι άνθρωποι. Πέρα από το ότι δεν έβρισκα στην ελληνική παράδοση κάτι αντίστοιχο για να δω πως να το παρουσιάσω, υπάρχουν πολλοί λόγοι ακόμη. Κυριότερος, οι σχέσεις μεταξύ των "μη ανθρώπων" και των "ανθρώπων" στη φανταστική λογοτεχνία, από την εποχή του Τόλκιεν ακόμη (ο οποίος έκανε δημοφιλείς τους "μη ανθρώπους"), είναι συνήθως ασαφείς και δεν πείθουν. Πιστεύω ότι η ρεαλιστική παρουσίασή τους θα απαιτούσε τόση έκταση στο κείμενο ώστε θα αποτελούσε κύριο άξονα της πλοκής. Τέλος πάντων, αν το αναλύσω πλήρως, θα χρειαστεί παραπάνω από μια δημοσίευση σε blog.

Για να επιστρέψουμε στους Αιγλωείς, είναι άνθρωποι "μεσογειακού" τύπου. Μικρόσωμοι κατά μέσο όρο, παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία σε εμφάνιση, αντίθετα απ' ότι οι περισσότεροι άλλοι κάτοικοι της Πλάσης. Ξανθά, καστανά, μαύρα μαλλιά, μάτια κάθε χρώματος, δέρμα από χλωμό ως μελαχροινό, όλα αυτά υπάρχουν στους Αιγλωείς χωρίς να υπονοούν ξενική καταγωγή. Όντας πολιτισμένοι, οι πράξεις τους αποκλίνουν αρκετά από τις αρχές οι οποίες δήθεν διέπουν τη ζωή τους, είτε αυτές είναι κοινωνικές συμβάσεις, είτε θρησκευτικές. Όμως είναι καλοσυνάτοι άνθρωποι κατά βάθος, ειδικά όσο κανείς κατεβαίνει χαμηλότερα στην κοινωνική κλίμακα. Δεν αγαπούν τον πόλεμο, δεν παρακολουθούν με αδιαφορία όταν κάποιος πιο αδύναμος υποφέρει. Από την άλλη, η Βασιλεία Αιγλωέων δεν είναι κάποιος εξιδανικευμένος παράδεισος. Η κοινωνία των Αιγλωέων δεν έχει λιγότερους διεφθαρμένους από τη δική μας, δεν προσπαθεί πιο φιλότιμα από τη δική μας να βελτιωθεί.

Ένα καλό δείγμα για την ιδιοσυγκρασία των Αιγλωέων (απόσπασμα από το πρώτο βιβλίο):

Για όσους μιλούσαν αιγλωικά, ‘Έθνη της Ρομφαίας’ ήταν οι λαοί οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ως κύριο όπλο το σπαθί, πράγμα που υπονοούσε αταξία στη μάχη, κυριαρχία της ατομικής πρωτοβουλίας. Και του μύθου περί ανδρείας τον οποίο διατηρεί κάθε φυλή βαρβάρων για τον εαυτό της, αυτόν που την κάνει να νιώθει ανώτερη από κάθε άλλο λαό, προορισμένη από τους θεούς να υποδουλώνει και να λεηλατεί τους αδύναμους. Η ωμή αλήθεια ήταν πως αυτήν την ανδρεία την επεδείκνυαν οι βάρβαροι σκλαβώνοντας αμάχους, δολοφονώντας χωρικούς που υπερασπίζονταν με δικράνια το βιος τους και εξοντώνοντας μονοψήφιους αριθμούς στρατιωτών σε ενέδρες.

Τα πολιτισμένα και ημιπολιτισμένα έθνη προτιμούσαν το στρατιώτη από τον πολεμιστή. Στο σκεπτικό τους, η μάχη συνδεόταν με τις αλλεπάλληλες σειρές λογχοφόρων οι οποίοι, αν και λιγότερο σκληραγωγημένοι από τους βάρβαρους, έσπαγαν στο τέλος σαν κυματοθραύστης την ορμή των επιδρομέων και αποδείκνυαν την ανωτερότητα της σύμπνοιας απέναντι στη θρασυδειλία. Όχι ότι οι στρατιώτες δεν κουβαλούσαν και ξίφη στη ζώνη τους, μα τα προόριζαν για τις στιγμές που η παράταξη διαρρηγνυόταν κι ήταν αδύνατο να χρησιμοποιήσουν τα δόρατά τους. Δηλαδή, για τους πολιτισμένους τα σπαθιά ήταν όπλα απελπισίας κι όχι αξίας.